Afgelopen zondag werd ik verrast door een telefoontje van Frans Horsthuis, u weet wel, die inmiddels 86 jarige priester die door Europa trekt om éénlingen te coachen. Iemand die weet wat het betekent om te leven uit “de hand des Heren” omdat hij inmiddels ruim 45 jaar zonder geld leeft. De laatste jaren ben ik erg gevormd door mijn gesprekken met Frans.

We spraken af om de volgende dag een paar uur met elkaar door te brengen. Wat heerlijk om zo de tijd te nemen en met elkaar te spreken! Ik heb er intens van genoten. Het was al weer 13 maanden geleden dat ik Frans voor het laatst sprak en ik moet zeggen dat ik best een onderhoudsbeurt kon gebruiken.

We spraken urenlang over de toekomst van de kerk in Europa en de keuze om werkelijk voor Christus te leven. Iets wat vandaag de dag nauwelijks meer gebeurt. “Wil je nou werkelijk voor Jezus alleen leven en de moed hebben om in vrijheid verder te gaan?” vroeg hij me. Een vraag die me niet losliet.

Wat moet ik allemaal nog loslaten? Waar begin ik? Gaandeweg werd het me duidelijk dat er een ander seizoen moet aanbreken. Een seizoen van verstilling en van vereenvoudiging. Wat beheerst mijn leven wat niet Christus is? Hoe kan Hij centraler komen en mijn ik minder centraal?

Vandaag heb ik dus besloten om te stoppen met mijn weblog. Zo’n vijf jaar lang heb ik mijn gedachten, wensen, ideeën en dromen gedeeld via dit blog. Dat was leuk om te doen maar gaandeweg ontdekte ik ook dat meer en meer mensen een beeld van me vormden via mijn blog ondanks de disclaimer op mijn site. Dat is natuurlijk niet vreemd, want als je nogal exhibitionistisch bent in je postings vraag je daar zelf om.

Ik zal een andere vorm zoeken om me te uiten maar dat (voorlopig) niet meer doen via een blog.

Bedankt voor al die jaren van lezen, reageren en gluren in mijn leven. Het doek valt. Vaya con Dios.

Nog maar een paar dagen werken en dan is het zover: het einde van het kerkelijk jaar en het begin van de vakantie. Heerlijk. Dit jaar ben ik vier weken uit beeld in de gemeente. Een aantal van die weken besteden we in Luxemburg, een aantal thuis en op het water.

Afgelopen zondag na de kerkdienst merkte ik dat het goed is dat het de laatste preek voor de vakantie was. Ik ben een beetje leeg gepreekt. Tijd voor nieuwe inspiratie, genieten van het gezin, de natuur en hopelijk veel zon. Heerlijk om even los te laten en afstand te nemen.

Ik ben van plan om vier weken lang off-line te zijn. Geen internet, computer of email. Tijd voor een mediastilte. Dat zal even wennen zijn. Ik las in een interview het volgende:
“We geloven massaal dat opwinding en prikkels ons gelukkig maken. Dat is een grote vergissing. Juist de afwezigheid van prikkels geeft je de kans om gevoelens van geluk te ervaren. Toen ik klein was, zaten de dagen vol gaten. Ik kwam uit school, zat op het trapje buiten, praatte met mijn hond, keek naar de wolken, dan ging ik met vriendjes spelen en als ik thuiskwam, keek ik een tijdje uit het raam. Allemaal stukjes tijd waarin niets gebeurde. Tegenwoordig zijn die gaten er niet meer. Kinderen komen thuis en gaan onmiddellijk iets spannends doen, en daarna weer iets spannends en als er niets te doen valt, zetten ze de computer aan en gaan ze naar MySpace. Er is constant prikkeling. Maar daardoor krijgt het zenuwstelsel geen kans meer zich te herstellen, zich weer op te laden”.

Mooi en waar. Nog een paar dagen en dan krijgt mijn laptop zijn welverdiende rust.

Ik ben geen vrouw. Ik maak het maar even duidelijk voor hen die daar nog twijfels over hebben, want ja, ik ben soms een tikkeltje emotioneel. Maar ik heb de beschikking over een dertigtal borstharen en zoals u weet is dat toch wel de ultieme uiting van mannelijkheid.

Omdat ik dus geen vrouw ben en ook vrij ’skinny’ heb ik nooit heel erg veel begrepen van de geweldige afvalboeken die in de laatste 30 jaar zijn gepubliceerd. Stuk voor stuk waren ze ‘het’ antwoord voor het probleem van overgewicht maar allen zijn inmiddels weer in de vergetelheid geraakt. Sonja verliest terrein en van Montignac heeft niemand meer gehoord.

Toch is er op dit moment weer een nieuwe rage als gevolg van de vermageringsmanie van Victoria Beckham, de meest magere plastic vrouw op aarde. Een vrouw die lelijk is van mooiheid zeg maar. Vanmorgen tijdens het ontbijt las ik er een erg leuk artikel over in de Pers. Wat heet: ik heb me tranen gelachen. Een journaliste heeft het besluit genomen om een week lang te leven volgens de strenge eisen van het ‘Skinny Bitch’ dieet (want echt waar dat is de naam van de nieuwste afvalrage) en verhaalt daarover. Nuchter en scherp. Wollig en komisch. Klik hier voor het artikel en bescheur u.

In de plastieken wereld van de Beckhams tel je pas mee als je bent getransformeerd van mens in een barbie compleet met opblaasborsten en valse, parelwitte tanden. Gelukkig is het in het Koninkrijk van God heel anders. God roept gelovigen samen in groepen om samen uitdrukking te geven aan het ‘lichaam van Christus’. Een beeldende omschrijving van een geloofsgemeenschap. Iedereen telt daar mee. Iedereen is daar nodig.

Afgelopen weekend zijn we als gemeente een weekend weg geweest. Het thema van dit jaar was: share your gifts. En we zijn zowel in de sportieve elementen als in de meer geestelijke er goed van doordrongen geraakt dat we elkaar nodig hebben omdat dit Gods plan is. Eén alleen is geen in de gemeente. Samen hebben we voldoende ‘gaven’ en eigenschappen aan boord om Christus te laten zien in de lokale samenleving.

Lees hier hoe een gemeentelid dit heeft ervaren.

Vanmorgen stapte ik tussen twee afspraken nog even binnen in de gebedswinkel waar een vrouw binnenstapte. Niet bepaald een skinny bitch. Maar een opgewekte kordate oudere vrouw die vol passie in het leven stond. Toen ik naar haar luisterde werd ik helemaal blij van haar. Zo’n oma had ik willen hebben. Een mooi mens. Een warm mens. Een lief mens met een diepe vrede van God in haar.

De journaliste van het artikel uit de Pers heeft daar ook iets van geproefd als ze afsluit met de woorden: “Afvallen is niet alles, en die skinny jeans gaan vanzelf weer uit de mode. Lekker eten is belangrijker. Een leuk mens zijn ook. Dan maar een keertje extra naar de sportschool”.

Amen, ja amen!

Het tijdperk van het christendom is voorbij. De invloed van de kerk zoals we die eeuwen lang hebben gekend zal meer en meer afnemen en christenen verliezen steeds meer hun speciale positie (voor zover men die nog had). Dat heeft gevolgen voor de verschijningsvorm van de kerk. Grote kerkgebouwen zullen verdwijnen, te beginnen in de steden. De groep mensen die zich christen noemt zal kleiner worden. En het goede nieuws: alleen de enthousiaste volgelingen blijven over.

Vanmiddag 14:00 uur. Locatie kerkplein Woerden. Onderweg naar een winkel aan het plein liep ik langs de Petruskerk. Sinds jaar en dag gezichtsbepalend voor Woerden. Daar zag ik een bijzondere illustratie van de voorbij periode van het christendom. Jochies die heerlijk aan het voetballen waren voor de kerk waarbij zij de kerkdeuren als goal gebruikten.

Toen ik een jaar of tien, twaalf was zou niemand dit in zijn hoofd halen. Bang voor de koster, meneer pastoor of de toorn van God. Nu is het logisch. De deur is immers een perfect goal. Geef die gastjes eens ongelijk. Mooi weer, leuke locatie, prima goal. Wat wil je nog meer?

Dat krijg je ervan als grote kerken als deze niet gewoon elke dag open zijn. Dan neemt zo’n kerk alleen maar erg veel ruimte in. Voor die paar uurtjes op zondag is zo’n groot gebouw eigenlijk de moeite niet meer. De kerk van de toekomst wordt weer een beweging. Kleiner maar met meer impact.

Kunnen we tenminste gewoon weer lekker voetballen op het plein!

Dat geloof iets is wat je moet ervaren staat buiten kijf. Als de ervaring leidend gaat worden dan moet je oppassen. Ervaring wordt dan een toetssteen en zal uiteindelijk de schriftuitleg gaan bepalen.

Vanuit de ultra-charismatische hoek licht de nadruk soms wel heel erg op de beleving. Van de dagen van Kathryn Kuhlman via Benny Hinn naar de Toronto Blessing. Er is genoeg te ervaren en te beleven. In mijn opinie gaat het allemaal niet zo vreselijk diep. Het is vooral voorspoed wat er wordt gepredikt en je moet vooral zelf “woorden van geloof” uitspreken. Nieuwste ster aan het firmament is Todd Bentley uit Florida. Mensen reizen massaal af naar Florida om daar te ‘ervaren’. Ik las zelfs dat mensen uit andere landen daar ‘het vuur gaan halen’. Geen idee wat dat precies betekent want volgens mij woont de Geest in ons als we tot geloof zijn gekomen.

Regelmatig wordt ik gevraagd wat mijn mening is over bepaalde bedieningen of personen. Ik hoef daar niet zo nodig een mening over te hebben en mocht ik die al hebben dan is dat iets waar ik voorzichtig mee om ga. Het volgen van Jezus is ons doel en niet het afkraken van anderen. Toch blijft het goed om op je hoede te blijven. Er is een deel van de christenheid wat denkt dat er ‘in het laatste der dagen’ een grote opwekking zal uitbreken en doen er alles aan om daarbij te zijn. Als je de bijbel iets beter leest zul je beseffen dat de Schrift juist spreekt over een grote afval. Ik ben dus erg voorzichtig met al het spectaculaire nieuws uit Florida. Meestal is het zeer tijdelijk van aard en soms worden predikers als charlatans ontmaskert. Dat brengt altijd schade toe aan het Koninkrijk.

De Toronto Blessing bleek meer een ‘Toronto Blessure’ toen deze als een wervelwind door ons land waaide en meer schade aanrichtte dan zegen bracht. Ik heb dus een beetje de houding van Gamaliël: “Daarom zeg ik u: houd u afzijdig van deze mensen en laat hen begaan, want als het mensenwerk is wat ze nastreven, zal het op niets uitlopen, maar als het Gods werk is, zult u niets tegen hen kunnen uitrichten, of het zou wel eens kunnen blijken dat u tegen God strijdt”.

Vanmiddag las ik een stukje uit het beste boek over geestelijk leven na de Bijbel; De navolging van Christus. Thoma á Kempis schrijft daar:

Jezus heeft wel velen die Zijn koninkrijk in de hemel beminnen maar slechts weinigen die Zijn kruis willen dragen. Hij heeft velen die Zijn vertroostingen, weinigen die Zijn beproevingen begeren. Hij treft velen aan die aan Zijn feestmaal willen deelnemen, maar slechts weinigen om met Hem te vasten. Allen willen zich zo graag met Hem verheugen, weinigen zijn bereid voor Hem te lijden. Velen volgen Jezus tot aan het breken van het brood, maar slechts weinigen tot aan het drinken van de lijdensbeker. Velen roemen Zijn wonderen, maar slechts weinigen volgen Hem in de smaad van Zijn kruis. Velen hebben Jezus lief, zolang hen geen tegenspoed treft. Velen loven en prijzen Hem zolang zij Zijn vertroostingen smaken. Maar als Jezus zich verbergt en hen even alleen laat, vervallen zij tot de diepste verslagenheid. Maar wie Jezus liefhebben om Jezus Zelf, prijzen Hem zowel in de verdrukking als in de rijkste bemoediging.

Het is een tekst uit 1472 (!) maar deze ligt een stuk dichter bij mijn hart dan alle profeten-hypes uit de VS.

De mensheid voelt zich heel wat. Het Nederlands elftal lijkt onverslaanbaar, we kunnen bijzonder ingewikkelde medische ingrepen uitvoeren en in Saoedi-Arabië wil men beginnen met de bouw van een 1,6 km hoge toren. Ondanks al ons kunnen hangt het leven van een mens soms aan een zijden draadje. Dat merkte ik gisteren.

Gisterenmiddag besloten R. en ik nog even te gaan zeilen. Het waaide lekker hard en nog niet eerder was de boot in optimale conditie. Gewapend met een trapeze tuig en een dosis enthousiasme zeilden we de plas op. Het waaide wel erg hard en we moesten hard werken om de boot varend te houden. Als de wind te hard is en je dreigt om te slaan is het zaak om je roer naar de wind te sturen en je grootschoot te laten vieren. Dat ging een aantal keren heel goed totdat de ietwat in elkaar gedraaide lijnen van de grootschoot een fractie van een seconde blokkeerden en het zeil niet voldoende ‘open ging’ waardoor de zeilen in het water terecht kwamen en we kapseisden.

Liggend in het water met een regenpak/zeilpak en nog warme kleding daaronder bedenk je wat je kunt doen. De normale procedure is dan om via het zwaard en de vallijn van het grootzeil de mast uit het water te trekken zodat de boot zich weer opricht. Normaal gesproken wordt je daarbij enigszins geholpen door de holle met lucht gevulde ruimten in je boot waardoor deze niet zou kunnen zinken en blijft drijven. Die kamers bleken lek te zijn waardoor de boot volliep en loodzwaar werd.

Gelukkig was er een ouder echtpaar op het water in een motorboot die ons zagen omslaan en zij voeren langszij. Vanuit het water vroegen we hen om een lijn aan de vallijn vast te maken en van ons weg te varen om zodoende met wat meer pk’s de boot recht te trekken. De schipper ging akkoord en vroeg me of ik de lijn even “over wilde zwemmen”. Dat was een grote fout. Ik verliet de nog drijvende boot.

De lijn was snel overgebracht en aangehaakt, de boot kwam omhoog maar de schipper vergat de lijn los te maken en de boot sloeg door naar de andere kant. We lagen nu zeker zo’n 15 minuten in het water waarvan ik er een achttal minuten zwemmend in had doorgebracht. Ineens voelde ik mee doodmoe worden. Mijn armen waren loodzwaar door mijn volgezogen fleece trui en het leek of er een sumoworstelaar op mijn rug zat. Beide boten waren ongeveer 20 meter bij me vandaan en ik merkte dat ik geen energie meer had om te zwemmen. Ik draaide me op de rug hapte mijn longen vol lucht om zo mijn lichaam te laten drijven en even bij te komen. Toen ik dat deed besefte ik de ernst van de situatie.

Ik had te weinig energie om bij één van de boten te komen om me aan vast te houden en raakte in paniek omdat ik besefte dat ik op weg was om te verdrinken. Een vreemd en ellendig gevoel. Ik zwom nog twee meter maar begon kopje onder te gaan en kreeg wat water binnen wat de paniekgolf niet bepaald deed afnemen.

R. was bij de boot gebleven en overzag de situatie. Ik schreeuwde naar de schipper dat ik het niet meer redde. Ik zag op dat moment mijn eigen angst weerspiegeld in het gezicht van de schipper die besefte dat ie nog een eindje moest varen voordat hij bij me was. Uiteindelijk lukte dat. Hij wierp me een reddingsboei toe en haalde me naar de boot. Ik klampte me aan de boot vast maar had te weinig kracht om daar lang te blijven hangen en riep naar de schipper dat hij zijn trapje aan de achterkant moest laten zakken. Na een paar spannende minuten waarbij de schipper de knoop van het touw waarmee de trap vast zat niet loskreeg lukte het uiteindelijk. Ik torste mezelf én de sumoworstelaar aan boord en viel behoorlijk uitgeput en lijkbleek aan boord.

R., die voor hetere vuren heeft gestaan probeerde de boot nog omhoog te krijgen maar dat werd toch te link en we besloten om het zinkende schip achter te laten en naar de haven te varen. Later in de middag ging R. met duikspecialist J. terug naar het gezonken schip en leverde een huzarenstukje door onder water de mast én de zeilen los te maken om zodoende de boot te redden van een eenzame tocht naar de bodem van de Vinkeveense plassen. Hulde! Vooral ook omdat beide heren dit kunststukje uitvoerden in hun blote gat om een droge onderbroek te houden!

Onderweg naar huis moest ik denken aan Psalm 103 (berijmd) waar David dicht: “Geen vader sloeg met groter mededogen op teder kroost ooit zijn ontfermend’ ogen, dan Isrels HEER’ op ieder, die Hem vreest. Hij weet, wat van Zijn maaksel zij te wachten, hoe zwak van moed, hoe klein wij zijn van krachten. En dat wij stof, van jongs af, zijn geweest”.

Vroeger in de kerk heb ik deze psalm vaak gezongen maar nooit eerder werd deze realiteit. Een mens in open water zonder zwemvest (lekker eigenwijs) met dikke kleding aan heeft minder dan 10 minuten nodig om uitgeput te verdrinken. Je levenskracht stelt dan bitter weinig voor.

Ik heb gisteren drie dingen geleerd:
• Draag een zwemvest
• Verlaat nooit je boot. Je maakt geen schijn van kans

en de derde, de meest waardevolle komt uit het begin van psalm 103:

“Loof de HERE, mijn ziel,
en al wat in mij is, zijn heilige naam;
loof de HERE, mijn ziel,
en vergeet niet een van zijn weldaden;
die al uw ongerechtigheden vergeeft,
die al uw krankheden geneest,
die uw leven verlost van de groeve,
die u kroont met goedertierenheid en barmhartigheid,
die uw ziel verzadigt met het goede,
zodat uw jeugd zich vernieuwt als die van een arend”.

Soli Deo Gloria

Jan stopt als fractievoorzitter van de SP. Als Agnes Kant niet de nieuwe voorzitter gaat worden nemen we zowel van Jan als van de SP afscheid vermoed ik. Ik heb Jan ooit eens ontmoet en ik moet zeggen dat het een leuk en warm mens is met een enorme passie voor de dingen die hij doet. Vriendelijk, open en net als ik een U2 fan. De reden dat Jan stopt heeft alles met zijn gezondheid te maken. Na vier hernia’s en vier maanden plat liggen geeft hij aan deze job wel wat te zwaar te vinden.

Vier hernia’s! Je vraagt je af waarom mensen dit zichzelf aandoen. Gelukkig blijft Jan nog wel in de tweede kamer. Zo nemen we gefaseerd afscheid. Tabee.